اختلال دوقطبی

اختلال دوقطبی که قبلاً افسردگی شیدایی نامیده می شد، یک بیماری روانی است که باعث نوسانات شدید خلقی می شود. این نوسانات شامل اوج های عاطفی، که به عنوان شیدایی یا هیپومانیا نیز شناخته می شوند، و پایین ترین ها، که به عنوان افسردگی نیز شناخته می شوند، می شود. هیپومانیا از شیدایی خفیف تر است.

وقتی افسرده می شوید، ممکن است احساس غم یا ناامیدی کنید و علاقه یا لذت خود را در بیشتر فعالیت ها از دست بدهید. وقتی خلق و خوی شما به شیدایی یا هیپومانیا تغییر می کند، ممکن است احساس هیجان و شادی زیادی (سرخوشی)، پر از انرژی یا به طور غیرمعمول تحریک پذیر داشته باشید. این نوسانات خلقی می توانند بر خواب، انرژی، فعالیت، قضاوت، رفتار و توانایی تفکر واضح تأثیر بگذارند.

دوره های تغییر خلق از افسردگی به شیدایی ممکن است به ندرت یا چندین بار در سال رخ دهد. هر دوره معمولاً چند روز طول می کشد. بین دوره ها، برخی افراد دوره های طولانی ثبات عاطفی دارند. برخی دیگر ممکن است مرتباً دچار تغییر خلق از افسردگی به شیدایی یا هر دو حالت افسردگی و شیدایی به طور همزمان شوند.

اگرچه اختلال دوقطبی یک بیماری مادام العمر است، اما می توانید با دنبال کردن یک برنامه درمانی، نوسانات خلقی و سایر علائم خود را مدیریت کنید. در بیشتر موارد، متخصصان مراقبت های بهداشتی از داروها و گفتاردرمانی، که به عنوان روان درمانی نیز شناخته می شود، برای درمان اختلال دوقطبی استفاده می کنند.

علائم

انواع مختلفی از اختلالات دوقطبی و اختلالات مرتبط وجود دارد:

• اختلال دوقطبی نوع یک. شما حداقل یک دوره شیدایی داشته اید که ممکن است قبل یا بعد از دوره های هیپومانیا یا افسردگی اساسی رخ دهد. در برخی موارد، شیدایی ممکن است باعث جدایی از واقعیت شود. به این حالت روان پریشی می گویند.
• اختلال دوقطبی نوع دو. شما حداقل یک دوره افسردگی اساسی و حداقل یک دوره هیپومانیا داشته اید. اما هرگز دوره مانیا نداشته اید.
• سیکلوتایمیا. شما حداقل دو سال - یا یک سال در کودکان و نوجوانان - دوره های زیادی از علائم هیپومانیا و دوره هایی از علائم افسردگی را تجربه کرده اید. این علائم از افسردگی اساسی خفیف تر هستند.
• انواع دیگر. این انواع شامل اختلالات دوقطبی و اختلالات مرتبط با آن است که در اثر مصرف برخی داروها یا الکل یا به دلیل یک بیماری مانند بیماری کوشینگ، ام اس یا سکته مغزی ایجاد می شوند.

این انواع ممکن است شامل شیدایی یا هیپومانیا، که از شیدایی خفیف تر است، و افسردگی باشد. علائم می توانند باعث تغییراتی در خلق و خو و رفتار شوند که قابل پیش بینی نیستند. این می تواند منجر به پریشانی زیادی شود و باعث شود که شما دوران سختی را در زندگی سپری کنید.

اختلال دوقطبی نوع دو، نوع خفیف تری از اختلال دوقطبی نوع یک نیست. این یک تشخیص جداگانه است. در حالی که دوره های شیدایی اختلال دوقطبی نوع یک می تواند شدید و خطرناک باشد، افراد مبتلا به اختلال دوقطبی نوع دو می توانند برای مدت طولانی تری افسرده باشند.

اختلال دوقطبی می تواند در هر سنی شروع شود، اما معمولاً در سال های نوجوانی یا اوایل دهه ۲۰ زندگی تشخیص داده می شود. علائم می تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد و علائم ممکن است با گذشت زمان تغییر کنند.

مانیا و هیپومانیا

مانیا و هیپومانیا متفاوت هستند، اما علائم یکسانی دارند. مانیا شدیدتر از هیپومانیا است. این بیماری باعث مشکلات قابل توجه تری در محل کار، مدرسه و فعالیت های اجتماعی و همچنین در کنار آمدن با دیگران می شود. شیدایی همچنین ممکن است باعث جدایی از واقعیت شود که به عنوان روان پریشی شناخته می شود. بسیاری از شما باید برای درمان در بیمارستان بستری شوید.

دوره های مانیک و هیپومانیک شامل سه یا تعداد بیشتری از این علائم هستند:

• بسیار فعال تر، پرانرژی تر یا آشفته تر از حد معمول بودن.
• احساس تحریف شده ی رفاه یا اعتماد به نفس بیش از حد.
• نیاز به خواب بسیار کمتر از حد معمول.
• پرحرفی غیرمعمول و سریع صحبت کردن.
• داشتن افکار آشفته یا پریدن سریع از یک موضوع به موضوع دیگر.
• حواس پرتی آسان.
• گرفتن تصمیمات نادرست. به عنوان مثال، ممکن است به خریدهای ولخرجانه ادامه دهید، ریسک های جنسی کنید یا سرمایه گذاری های احمقانه ای انجام دهید.

دوره افسردگی اساسی

یک دوره افسردگی اساسی شامل علائمی است که به اندازه کافی شدید هستند که باعث می شوند انجام فعالیت های روزمره برای شما دشوار باشد. این فعالیت ها شامل رفتن به محل کار یا مدرسه و همچنین شرکت در فعالیت های اجتماعی و کنار آمدن با دیگران می شود.

یک دوره شامل پنج یا بیشتر از این علائم است:

• داشتن خلق و خوی افسرده. ممکن است احساس غم، پوچی، ناامیدی یا گریه کنید. کودکان و نوجوانانی که افسرده هستند می توانند تحریک پذیر، عصبانی یا متخاصم به نظر برسند.
• از دست دادن قابل توجه علاقه یا احساس عدم لذت در تمام یا بیشتر فعالیت ها.
• کاهش وزن زیاد بدون رژیم غذایی یا پرخوری و افزایش وزن. وقتی کودکان طبق انتظار وزن اضافه نمی کنند، این می تواند نشانه افسردگی باشد.
• خوابیدن خیلی کم یا خیلی زیاد.
• احساس بی قراری یا کندتر از حد معمول عمل کردن.
• خیلی خسته بودن یا از دست دادن انرژی.
• احساس بی ارزشی، احساس گناه بیش از حد یا احساس گناه در مواقع غیرضروری.
• مشکل در تفکر یا تمرکز، یا عدم توانایی در تصمیم گیری.
• فکر کردن، برنامه ریزی یا اقدام به خودکشی.

سایر ویژگی های اختلال دوقطبی

علائم اختلالات دوقطبی، از جمله دوره های افسردگی، ممکن است شامل ویژگی های دیگری مانند موارد زیر باشد:

• پریشانی اضطراب، زمانی که علائم اضطراب و ترس از دست دادن کنترل را احساس می کنید.
• مالیخولیا، زمانی که احساس غم و اندوه شدید می کنید و عمیقاً از لذت محروم هستید.
• روان پریشی، زمانی که افکار یا احساسات شما از واقعیت جدا می شوند.

زمان بروز علائم را می توان به صورت زیر توصیف کرد:

• مختلط، زمانی که علائم افسردگی و شیدایی یا هیپومانیا را همزمان دارید.
• چرخه سریع، زمانی که در سال گذشته چهار دوره خلقی داشته اید که بین شیدایی و هیپومانیا و افسردگی اساسی تغییر حالت داده اید.

همچنین، علائم اختلال دوقطبی ممکن است در دوران بارداری رخ دهد. یا علائم می توانند با تغییر فصل ها تغییر کنند.